Dag nieuwsbrieflezer, ik ben Valerie, sinds begin 2026 de nieuwe algemeen coördinator voor De Ouders vzw (op moment van schrijven twee volle weken, vers van de pers dus). Ik begin dit nieuwe jaar met gezonde zenuwen, maar ook veel enthousiasme om me in te zetten voor jullie, voor ons. Het lijkt me dan ook fijn dat jullie me als mens én als zorgouder wat leren kennen en weten wat me gevormd heeft.
Van juriste naar zorgmama
Vóór juni 2023 was ik aan de slag als juriste. Ik doctoreerde in het Europees mededingingsrecht, werkte in Brussel voor de Belgische Mededingingsautoriteit, en veranderde later van carrière door voor een stadsbestuur aan de slag te gaan en me te ontwikkelen als leidinggevende. Ik leidde er de besluitvorming in goede banen en vervulde een brugfunctie tussen de ambtenarij en de politiek. In mijn vrije tijd hou ik van creatief bezig zijn en van de natuur. Ik woon in De Pinte, maar de kust is mijn happy place. Ik trouwde als laatbloeier in 2022 met mijn lieve man Philippe, en ons gezin bestond toen verder uit onze 2 katten Pluche en Pinot.
Wanneer het leven onverwacht kantelt
In juni 2023 werd ik voor het eerst mama, van Hugo. Het moederschap verandert een leven sowieso, maar Hugo’s geboorte trok de grond weg van onder onze voeten. Bij de geboorte werd immers totaal onverwacht duidelijk dat Hugo helaas al in de baarmoeder getroffen was door een zeldzame aandoening, waardoor zijn leven meermaals aan een zijden draadje hing. De eerste 18 maanden van Hugo’s leven brachten we door op Intensieve Zorgen, en toen we eindelijk naar huis mochten, moest de mooie kinderkamer die we voorzien hadden omgetoverd worden tot half ziekenhuis en droegen we zelf 24 op 24 en 7 op 7 alle medische zorg. Niet bepaald hoe ik mij het moederschap had ingebeeld. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik een kind heb, maar geen baby heb gehad, omdat ik zo lang Hugo niet mocht aanraken en niet kon vastnemen, niks van die snoezelige babydingen kon doen. Zo kwam ik al snel (en hard) in aanraking met de termen levend verlies en zorgouderschap.
Zorg dragen, dag en nacht
Ik koos ervoor om te stoppen met werken zo lang dat financieel lukte, om al mijn tijd met mijn gezin te kunnen doorbrengen. Enerzijds omdat we niet weten hoeveel tijd we samen krijgen, anderzijds omdat de zorg voor Hugo én voor mezelf dat lang vereiste. Al tijdens ons lange verblijf in het ziekenhuis voelde ik dat ik iets wou doen voor andere mensen die in een vergelijkbare situatie als de onze zaten. Het vuur in mij, moet ik eerlijk toegeven, is vaak gedoofd geweest, maar een klein vlammetje flakkerde op wanneer ik iets voor een ander kon betekenen. We maakten de heel moeilijke keuze om Hugo tijdens de week in een medisch revalidatiecentrum te laten verblijven, zodat hij alle ontwikkelingskansen kon krijgen, maar ook om te voorkomen dat mijn man en ik totaal crashten en niet langer de ouders konden zijn die we wilden en moesten zijn. Op die manier kwam er wat ademruimte (al is die er nooit helemaal zoals velen van jullie zullen weten). Tijdens deze periode kwam de vacature voor coördinator van De Ouders op mijn pad, en besloot ik te solliciteren, met bekend resultaat.
Waarom De Ouders
De toekomst van ons zoontje blijft onzeker. Wat wel zeker is, is hoe ongelooflijk fier ik op hem ben, hoe hard ik in hem geloof, en hoe verschrikkelijk graag ik hem zie. Die liefde zorgt ervoor dat ik me ook wil inzetten voor al die andere doorzetters, en hun strijdende ouders. Ik zoek als (relatief nieuwe) zorgmama nog elke dag mee met jullie mijn weg in het landschap van tegemoetkomingen, therapieën, mijn eigen emoties, en zoveel meer. Ik hoop oprecht dat door me professioneel in te zetten voor De Ouders, ik kan bijdragen aan minder eenzaamheid en minder complexiteit, zodat er ook in het zorgouderschap stap voor stap meer ruimte kan komen voor vreugde en genot.
Zit je met vragen? Herken je jezelf in dit verhaal? Laat Valerie weten wat De Ouders vzw voor jou kan doen via info@deouders.be