Hoewel we De Ouders vzw heten, zijn het vandaag vooral mama’s die hun weg naar onze werking vinden. Dat zien we zowel bij onze vrijwilligers als bij onze leden. En dat is jammer, want ook zorgpapa’s hebben hun eigen verhaal, ervaringen en uitdagingen.
Daarom stelden we ons de vraag: waar zijn de zorgpapa’s?
Juni is Men's Mental Health Month. Een mooi moment om stil te staan bij de ervaringen van zorgpapa’s. Wat hebben ze nodig? Waarom vinden ze wel of geen aansluiting bij een organisatie zoals de onze? En hoe beleven zij het zorgouderschap?
We gingen in gesprek met enkele zorgpapa’s. Hun verhalen waren verschillend, soms verrassend en vooral heel waardevol.
Meer dan ‘zorgpapa’
Het eerste wat de papa’s aangaven, en wat we eigenlijk al een beetje wisten, is dat DE zorgpapa niet bestaat. Sommige papa’s zijn de administratie-master van het gezin. Anderen houden zich liever bezig met praktische zorg, uitstapjes of het dagelijkse reilen en zeilen. Net zoals er niet één type zorgmama bestaat, bestaat er dus ook niet één type zorgpapa. Iedere ouder zoekt zijn eigen weg.
Of zoals een papa het mooi verwoordde:
"Ik ben in de eerste plaats gewoon papa. Ik ben de papa van mijn zoon en ik zou alles voor hem doen, ook als hij geen extra zorgnoden had."
Praktische informatie boven herkenning?
Los van de individuele verschillen, viel ons op dat veel papa’s aangaven vooral nood te hebben aan praktische informatie en concrete oplossingen die hen vooruithelpen in het dagelijkse leven.
"Online zie ik vaak verhalen waarin veel ruimte is voor emoties. Dat heeft zeker zijn plaats. Maar ik ben meestal op zoek naar oplossingen of richtinggevend advies."
Dat betekent niet dat emoties er niet mogen zijn. Integendeel. Ook zorgpapa’s ervaren verdriet, frustratie, onzekerheid en vermoeidheid. Tegelijk gaven verschillende vaders aan dat ze vaak op zoek zijn naar iets waar ze meteen mee aan de slag kunnen: een tip, een oplossing, een ervaring van een andere ouder of een praktisch handvat dat het dagelijks leven nét iets makkelijker maakt.
Op zoek naar wat wel kan
In verschillende gesprekken kwam het thema ‘toekomst’ aan bod.
Een papa vertelde hoe hij ooit droomde van kampeertrips, lange fietstochten en avonturen met zijn zoon. Toen duidelijk werd dat zijn kind extra zorgnoden had, leek die toekomst plots ver weg. Na verloop van tijd stapte hij af van de focus op wat niet meer mogelijk was en stelde hij zichzelf een andere vraag: wat kan er wel nog?
"Ik zocht een manier om de toekomst die ik voor ogen had als vader alsnog vorm te geven. Hoe zet je een toekomstdroom om in haalbare mijlpalen? Hoe vind je samen een weg, ook al loopt die anders dan gepland?"
Vandaag bouwt hij aan een fiets op maat voor zijn zoon, zodat ze samen op avontuur kunnen gaan.
Een andere papa vertelde iets gelijkaardigs:
"Ik denk dat veel vaders op zoek zijn naar hoe je avontuurlijke dingen kunt blijven doen. Niet zozeer naar wat niet meer kan, maar hoe je er een andere invulling aan kunt geven."
Misschien zit daar wel een belangrijke kracht van veel zorgpapa’s: blijven zoeken naar mogelijkheden, ook wanneer het pad anders loopt dan verwacht.
De steunpilaar die soms zelf steun nodig heeft
In de gesprekken kwam nog iets anders naar voren. Meerdere papa’s vertelden dat ze vaak de rol van steunpilaar opnemen binnen het gezin. Ze nemen praktische taken op zich, werken vaak voltijds en proberen tegelijk hun partner en kind te ondersteunen. Maar dat heeft soms ook een keerzijde.
"Ik wil de steunpilaar zijn in ons gezin. Terwijl ik het soms ook gewoon moeilijk heb. Alleen laat ik dat minder snel zien."
Daarnaast gaven verschillende vaders aan dat ze zich niet altijd begrepen voelen door hun omgeving. Alsof de zorg voor een kind met extra zorgnoden vanzelfsprekend meer bij de mama zou liggen.
"Op het werk krijg ik soms de vraag waarom mijn vrouw niet naar bijvoorbeeld een doktersafspraak van onze dochter kan gaan. Maar ik ben toch even goed ouder als zij?"
Het zijn kleine opmerkingen, vaak zonder slechte bedoelingen. Toch tonen ze hoe hard bepaalde verwachtingen en vooroordelen nog leven. Ook zorgpapa’s botsen daar soms op.
We horen graag jouw stem
We zijn de zorgpapa’s die hun verhaal met ons deelden ontzettend dankbaar voor hun openheid. Hun ervaringen geven ons waardevolle inzichten en vormen een eerste stap in een breder gesprek over hoe we als vzw ook meer zorgpapa’s kunnen bereiken en ondersteunen. Daarom blijven we graag luisteren.
Ben jij een zorgpapa die graag eens zijn verhaal wil doen? Heb je ideeën over hoe onze vzw er ook meer voor papa’s kan zijn? Laat het ons weten via info@deouders.be.
Hier zijn alvast wat vragen om je op weg te helpen:
- Over welke thema’s zou jij graag eens iets lezen of horen?
- Denk je dat vaders een ander soort ondersteuning zoeken? Waar zou je zelf baat bij hebben?
- Wat zou het voor jou makkelijker maken om aan te sluiten bij De Ouders vzw?
- Voel je je aangesproken door onze communicatie? Waarom wel of niet?
- Wat zouden voor jou redenen zijn om je al dan niet aan te sluiten bij een vzw zoals De Ouders?
- Wat zou maken dat je denkt: “deze organisatie is voor mij bedoeld”?
- Waar loop jij als zorgpapa het meest tegenaan in het dagelijks leven?
- Wat zou voor jou écht helpend zijn: praktische info, herkenning, contact met anderen…?
- Spreekt de term ‘zorgpapa’ jou aan, of gebruik je liever iets anders?